"Með sumarfugla í maganum"

Fjárinn sjálfur, nú eru bæði Kinkyshit og July einhver, búinn að leggja undir sig gestabókina og eru bara með almenn leiðindi. Maður má ekki bregða sér frá blogginu í smá tíma þá spretta svona óvandaðir karakterar upp eins og illgresi í kartöflugarði...snemmsumars. Ég gæti helst trúað að þetta séu lífsleiðir og launafirrtir kennarar, nú eða sveitarstjórnarfólk sem er að springa á limminu af kvíða. Sumarfuglum í maganum!

ég verð að hafa samband við Þórð til að laga þetta. Fyrr er ekki hægt að skrifa neitt hér.

Ég vil byrja á því að þakka Þórði fyrir að losa mig undan álögum Kinkyshit.

Það er ýmislegt búið að gerast hér síðan síðast. Til dæmis er byrjað að sýna Örnin, sem er sakamálaþáttur úr smiðju DR sem er danska Rúv. Örnin er alveg snilldarþáttur og það er ekki bara vegna þess að hann skartar aðalpersónu sem er hálfur íslendingur og heir Hallgrim Örn Hallgrimsson og er ótrúlega gáfaður, skemmtilegur, tilfinningalega heftur, talar rússnesku, arabísku, dönsku og íslensku næstum reiprennandi. Heldur, minnir hann á LARGO! Það eru skuggaleg líkindi með Hallgrim sem er leikinn af Jens Albinus (sem spókaði sig á sprellanum í Idioterne um árið) og honum Largo mínum. Báðir hafa svona lið harðsnúinna kvenna og karla í kringum sig og báðir berjast að sjálfssögðu fyrir betri og réttlátari heimi í heimi þar sem vondu karlarnir eru rosa vondir, illir til augna og aðgerða, og góða fólkið er rosa gott, soldið inní sér en alveg rosa gott inn við beinið. Ó já, Örnin er minn maður. Snilldin er reyndar ekki á enda því að í hverjum þætti fær hann einhverskonar endurminngarköst, mjög mystísk, þar sem náttúrulífsmyndir frá Íslandi standa honum fyrir hugskotsjónum. Gagnrýnendur voru reyndar á einu máli um að það hefði átt að klippa þessi minningarbrot úr þáttunum en það er greinilega pakk sem kann ekki að meta það að sjá Dyrhólaey, breiðamerkurlón og Dettifoss inní miðjum glæpaactionþætti. Þættirnir verða víst sýndir á rúv eftir áramót, ef þið viljið taka út forskot á sæluna má sjá eitthvað hér...http://www.dr.dk/oernen/?spots=true

-----

En annað sem ég verð að minnast á líka. Danir eiga ígildi Hannesar Hólmssteins þegar kemur að ævisagnaritun. Sá heitir Frank Esmann og var að gefa út ævisögu Kissingerrs. Nánar tiltekið kom bókin út á þriðjudaginn var. Á miðvikudaginn kom það upp í gagnrýni um bókina að heilu og hálfu kaflarnir, eiginlega megin hluti hennar er skrifuð eftir annarri ævisögu um Kissinger sem kom út í Bandaríkjunum árið 1992. Ég veit reyndar ekki hvort Esmann hafi þá bara skáldað síðustu 12 árin í ævi Kissinger og þannig hafi það komist upp eða hvað! En, allavega þá neitaði Esmann öllu og sagði að hann skrifaði bara eins og blaðamaður! Og? já. Daginn eftir, það er á fimmtudegi, kalla útgáfufélagið, Aschehoug, bókina inn vegna óumdeilanlegra "vandamála" í henni. Esmann heldur samt enn fram sakleysi sínu, segir reyndar að það megi greina ákveðin vandamál en þau séu alls ekki svo mikil. En hann er náttúrlega blaðamaður. Útgefandinn hans er það þá ekki, en mér var hugsað til útgefanda HHG - Eru það kannski blaðamenn?!!!

Ég veit ekki hvernig það er í Reykjavík, en hér í Roskilde getur maður tilkynnt um villiketti og rottur (villtar) í ráðhúsinu. Á sama stað getur maður líka fengið lykla að gömlum kirkjurústum, skráð sig inní landið og fengið upplýsingar um öldrunarþjónustu. Það er náttúrlega mikið hagræði að hafa þetta allt á sama stað. Hversu oft hefur maður ekki lent í því að vera að skrá sig inní land, nýbúinn að sjá villikött og illilega rottu, en ekki getað sagt frá því nema fara eitthvað annað? Þetta finnst mér merki um frábæra þjónustu við borgaranna hér í Roskilde og omegn.

Annars hef ég haft nokkrar áhyggjur af því að Valgeir Steinn sé post-modernisti - jafnvel frekar naív. Fyrir það fyrsta hefur hann haft mikið yndi af því að rífa niður Lego-kubba byggingar/samsetningar okkar foreldranna sem er svosem ekki í frásögur færandi. Það sem er öllu verra er að hann telur að raunveruleikinn sé algjörlega félagslega skapaður og hefur þannig ekki áttað sig á ýmsum kröftum sem virka á mann þvert á vilja og atbeina manns sjálfs. Þetta á til dæmis við þyngdaraflið, en það er kenning sem honum finnst algjörlega óþolandi og gerir því næstum allt til að storka henni. Til dæmis með því að halla sér aftur á bak þegar hann situr á gólfinu en það endar yfirleitt með því að hann sogast að því og skellur með hausinn á parketið. Hann hefur líka reynt að labba af stað án þess að hreyfa lappirnar og eins og þið getið ímyndað ykkur endaði það með gráti.
Síðustu daga hef ég þó tekið eftir ákveðinni hugmyndafræðilegri stefnubreytingu hjá honum sem felst aðallega í meiri áherslu á performance og auðmýkt fyrir efnislegum raunveruleika. Það felst t.d. í því að hann er byrjaður að viðurkenna að borðbrúnir (sem er þetta sem maður getur stutt sig við þegar maður er 11 mánaða) taka enda Sama hvað manni finnst! Ég held að okkur líði báðum betur.

Jæja. Einhver kinkyshit á gestabókinni minni og vill ekki fara. Það er annars búið að vera allt á haus undanfarið og ekki gefist tími til bloggs. Öll aukaorka hefur farið í það að fylgjast með skilnaði Kimma bró og Alexöndru sem hefur skekið dönsku þjóðina síðustu vikur. Reyndar þó ekki eins og þegar Frikki og Mary giftust, t.d. hefur ekki verið bruggaður sérstakur skilnaðar bjór, og skil ég ekki í því. Hvað er betra en að drekkja sorgum sínum?

Annars er það helst að frétta að ég var að koma í gær frá norsku eynni Röst. Það er syðsta eyjan í Lofoten, rétt fyrir utan Bodö....http://rost.kommune.no . Þar var ég í vest-norrænum vinnubúðum með forsvarsfólki sveitarfélaga, nýsköpunarfyrirtækja og félagsvísindafólks og slatta af sjófuglum. Þeir héldu sig þó að mestu útaf fyrir sig. Þessi nordíska samvinna fól m.a. í sér sænska grúbbudínamík, áhugaverða fyrirlestra, (m.a. frá Jóni Tyril Grjótverja), siginn fisk með hvítlauk og bítlalög, íslensk ættjarðarlög, tregablandnar skandinavískar vísur og norska fyndni. Í sannleika sagt jók þessi reynsla trú mína á að félagsvísindi gætu gert gagn. Og hananú.

Fréttir af dauða mínum eru stórlega ýktar. Reyndar hafa engar þessháttar fréttir borist svo ég viti enda er ég ekki kominn með tærnar þar sem Karl Gústaf, kóngur þeirra Svía, hefur hælanna. Mig hefur bara alltaf langað til að segja þetta og þar sem bloggið er líklega mesta jaðarsport sem ég hef komið nálægt er eins gott að smella þessu hér fram, svona í tilefni af upprisu bloggsins.

Hér hefur ýmislegt drifið á daganna síðan við komum aftur frá Íslandi. Mest eru það þó hversdagslegir hlutir, þó að einstaka ævintýri og yfirskilvitlegir atburðir leynist inná milli, eins og alltaf. Það hefur til dæmis rignt alveg ósköp, stundum með þrumum og eldingum. Tilheyrandi þessari bleytutíð eru óþægindi og pirringur yfir því að vera í blautum gallabuxum í vinnunni. Annars verða ekki sagðar veðurfregnir í dag.

En hér er mikið af geitungum, og reyndar sérstaklega á leiðinni sem ég hjóla útí skóla og svo aftur og enn meira beint fyrir utan gluggann minn á nýju skrifstofunni minni. (Sumir myndu segja að hér væri mikið af geitungi, en það eru þeir sömu og segja að það sé mikið af flugu við Mývatn. Þetta hef ég aldrei skilið. Hver myndi til dæmis fara útí búð og spyrja starfsmann "fyrirgefðu, en hvar geymiði sveppinn?" En jæja, ég ætla ekki að pirra mig á þessu....þetta minnir mig reyndar á orðtak sem ég lærði fyrir nokkru: "hvað ætlaði ég að segja en ekki þegja"! hum. ) Ég er búinn að læra það núna að til að losna við geitunganna er aðalmálið að veita þeim ekki athygli. Að vera bara kúl á því eða ligeglad eins og innfæddir segja og hugsa bara með sér að þessi stóra, illilega og líklega illa innrætta fluga sé í rauninni bara vinalegur kólíbrífugl. Og þetta geri ég og hugsa bara um kólíbrífugla (sem slær vopnin úr höndum þeim sem tala um flugu við Mývatn, ekki geta þeir farið að tala um að það sé mikill kólíbrífugl við Mývatn, ha?!). Svo skiptir náttúrlega afar miklu máli að vera alltaf með hjólahjálminn þegar maður er að hjóla það er að segja, og svo að hjóla með lokaðann munninn. Nú þegar hafa nokkrir kólíbrífuglar endað líf sitt á hjálminum mínum.

Ójá, ég er kominn með nýja skrifstofu sem er eins og skókassi í laginu. Það er reyndar alltílagi enda er hér um myndlíkingu að ræða. Hún er voða fín með grííííííðarlegu miklu hilluplássi og skammast ég mín í hvert sinn sem einhver kemur inn og sér alla ónýttu hillumetranna þar sem háværar raddir eru nú þegar um að húsið sé alltof lítið. Það gæti verið erfitt að útskýra það afhverju allt plássið var sett inn til mín. Eini gallinn er að það er runni beint fyrir utan gluggann minn og þar heldur ótölulegur fjöldi kólíbrífugla til. Deildin mín var semsagt að flytja sig um set og er nú kominn í hús sem er kallað litla Pentagon. Ástæðan fyrir því er að það er annað hús á svæðinu sem er stærra og er kalla "stóra Pentagon". Ástæðan fyrir því er ekki að það er í laginu eins og Pentagon heldur að það er byggt í ferhyrning og í miðjunni er garður og nestisborð. Þetta þykir minna á Pentagon. Þegar maður fer að hugsa um það gæti það þó verið þannig í Pentagon, enda er fátt betra við svona húsagarða að gera en að staðsetja þar nestisborð fyrir starfsmenn, gesti og gangandi. Litla Pentagon er hinsvegar eins í laginu og stóra Pentagon nema það er minna sem þýðir að það er minni garður og bara eitt nestisborð í miðjunni. Ég hef ekki prufað að borða við það ennþá.

Sólardagar í Roskilde og á Sjálandi öllu síðustu viku hafa farið illa í okkur feðga á Gyvelvej. Báðir erum við með kvebba í nebba en ég er þó í heldur betri málum þar sem ég hef náð upp þeirri hæfni (aðallega með aldrinum) að snýta mér. Það getur Valgeir Steinn því miður ekki og er ekki kátur þegar hann nær ekki einu sinni að japla á snuðinu sínu fyrir nef stíflum stórum.

En lítið annað hefur á daganna drifið. Sólin hefur komið uppí austri og sest niður í vestri svo lengi að það er varla von til þess að það breytist á bráð. Það er næstum öruggara en að Órangútinn Rynke fái mann til að kaupa Rynkeby ávaxtasafa, og þó birtist hann á hverju kvöldi í nokkrar sekúndur og gerir trixin sín við hliðina á mismunandi tegundum af safa. Í sjónvarpinu sko. Ekki hér. nei.

Annars erum við að undirbúa sumarkomu okkar til Íslands og þess vegna mun blogg jafnvel leggjast af í einhvern tíma á næstunni. Það er að segja enn lengur en hingaðtil. Hlökkum til þess, enda ekki á hverjum degi sem maður fær tækifæri til að taka þátt í þjóðaratkvæðagreiðslu í boði leynifélagsins Dabba & Óla.

DANSKERNE LÆSER LARSEN!
ójá, Lars Larsen er að slá í gegn enn einu sinni í sínu lífi. Ekki vegna frábærra tilboða á rúmdýnum og tilheyrandi heldur sem rithöfundur. Það er nýlega búið að birta niðurstöður könnunar á lestri dana á sjálfssævisögu hans í hinu góðkunna vikublaði Söndagsavisen. Og niðurstöðurnar eru "sjokkerandi" eins og Lars segir sjálfur.

Alls var bókinni dreift á 2,4 heimili og nú tveimur mánuðum seinna hafa 20% dana lesið bókina alla. Það gerir um milljón manns. Samtals hafa rúm 70% íbúa Danmerkur gluggað í bókina. Þetta er að sjálfssögðu met hér í bókabransanum þar sem söluhæstu rithöfundar eru að selja kringum 100.000 bækur. Nú talar fólk um að þetta snilldar auglýsingabragð Dýnu-Lars muni hafa jákvæð áhrif á lestraráhuga dana þó ég sé nú ekki viss um að allar bækur nái þvílíkum hæðum og saga Lars. Helsti aðdáendahópur Lars eru konur eldri en 49 ára en hinsvegar eru yngstu konurnar, 18-29 ára, ekki eins mikið fyrir sögu Lars, 57% þeirra hafa ekki og ætla sér aldrei í lífinu að lesa bókina...og hananú. Menntun er önnur breyta sem virðist hafa áhrif á áhuga fólks á að lesa um ævintýri Jóska dýnuprinsins. Hlutfallslega hafa flestir úr hópi fólks með grunnmenntun lesið bókina en svo liggur leiðin niður á við fyrir Lars eftir því sem menntunarstig fólks hækkar.

Lars dregur enga fjöður (haha) yfir það að hann gaf bókina út í auglýsingaskyni. Hún er nú þegar búin að borga sig margfalt upp í aukinni sölu en ólíkt hinum vikulegu auglýsingabæklingum þá fullyrðir Lars að áhrifa af bókinni muni gæta næstu árin. Og ég held að það sé rétt hjá honum.

Við höfum lítið orðið vör við Tuckleberry eftir þessa skringilegu upplifun um daginn. Það er náttúrlega ansi erfitt að sjá hann þegar hann klæðist kamóflasgallanum sínum þannig að maður er aldrei viss um hvort hann gæti leynst uppí næsta tré eða í runnanum á móti klósettglugganum okkar.

Annars er annar nágranni okkar ekki síður dularfullur. Eina sem við vitum um hann er að hann býr á móti okkur og það stendur J. Larsen á látúnshúðuðu nafnspjaldi sem er fest á miðja hurðina. Hann er sjaldan heima en stundum heyrum við í hröðu fótataki á stigaganginum og sjáum flóttalegan skugga skjótast framhjá glugganum okkar. Virkilega spúkí og bara tveir möguleikar. Hann er sölumaður eða meðlimur í Jósku mafíunni.